نامی  نداشت .نامش تنها ادم بود ، و تنها دارایی اش تنهایی بود.

 

گفت: تنهایی ام را به بهانه عشق می فروشم

 

کیست که از من قدری تنهایی بخرد ؟

 

هیچ کس پاسخ نداد.

 

گفت: تنهایی ام پر از رمز و راز است ،

 

رمزهایی از بهشت ، رازهایی از خدا.

 

با من گفتگو کنید تا از حیرت برایتان بگویم.

 

هیچ کس با او گفت و گو نکرد .

 

و او میان اینهمه تن ، تنها فانوس کوچکش را برداشت و به غارش رفت.

 

غاری در حوالی دل.

 

می دانست انجا همیشه کسی هست.

 

کسی که تنهایی

 

می خرد و عشق می بخشد.

 

او به غارش رفت و ما فراموشش کردیم و نمیدانیم که چه مدت انجا بود.

 

سیصد سال و نه سال بر ان افزون ؟ یا نه ، کمی بیش و کمی کم.

 

او به غارش رفت و ما نمی دانیم که چه کرد

 

و چه گفت

 

و چه شنید ،

 

و نمیدانیم

 

که ایا در غار خوابیده بود یا نه ؟

 

اما از غار که بیرون امد بیدار بود ، انقدر بیدار که خواب الودگی ما بر ملا شد .

 

چشمهایش دو خورشید بود ، تابناک و روشن ، که ظلمت ما را می درید.

 

از غار که بیرون امد هنوز همان بود با تنی نحیف و رنجور.

 

اما نمی دانم سنگینی اش را از کجا اورده بود ، که گمان می کردیم زمین

 

تاب  وقارش را نمی اورد

 

و زیر پاهای رنجورش در هم خواهد شکست.

 

از غار که بیرون امد با شکوه بود .

 

شگفت و دشوار و دوست داشتنی ،

 

اما دیگر سخن نگفت.

 

انگار لبانش را دوخته بودند ،

 

انگار دریا دریا سکوت نوشیده بود.

 

و این بار ما بودیم که بدنبالش می دویدیم

 

برای جرعه ای نور، برای قطره ای حیرت .

 

و او بی انکه چیزی بگوید ،

 

می بخشید ،

 

بی انکه چیزی بخواهد

 

او نامی نداشت ،

 

نامش تنها انسان بود و

 

تنها دارایی اش ،

 

تنهایی بود

 

تنهایی ...

 

نوشته شده در یکشنبه سوم آبان 1388ساعت 15 توسط بچه های آسمانی| |